हालै म पहिरनको शक्ति बारे सोचिरहेको छु। फेसनको अर्थमा होइन, तर हामीले लगाउने कपडामा कुनै प्रतीकात्मक शक्ति हुन्छ भन्ने विश्वासको अर्थमा। हामी कहिलेकाहीँ पहिरनमार्फत नै विश्वास, क्षमता र नैतिकताको सन्देश दिन खोज्छौँ जस्तो लाग्छ।

हालै दुई जना महिलाहरू ठूला परिवर्तनका वाचा गर्दै नेपाली राजनीतिमा प्रवेश गरेका छन्। गायिका रीमा विश्वकर्मा कुलमान घिसिङको उज्यालो पार्टीमा आबद्ध भएकी छन्। पत्रकार ऋषि धमलाकी पत्नी एलिजा गौतम २०२३ मा नागरिक उन्मुक्ति पार्टीमा प्रवेश गरेपछि जनादेश पार्टीमा गइन्, जहाँ उनी अहिले उपाध्यक्ष छन्।

यी दाबीभन्दा पनि मेरो ध्यान तान्ने कुरा भनेको उनीहरूको सार्वजनिक पहिचानको शैली हो। दुवैले साधारण कपासको सारी (Cotton Saree) र ब्लाउज लगाउने एउटै खालको पहिरन अपनाएका छन्! रीमा विश्वकर्माले गान्धीको प्रतिष्ठित पहिरन मार्फत आफूलाई इन्दिरा गान्धी जस्तै देखाउन खोज्छिन् जुन भारतकी पूर्व प्रधानमन्त्री इन्दिरा गान्धीको १९७० र ८० को दशकको छविसँग निकै मिल्दोजुल्दो देखिन्छ। यो संयोग हो कि सचेत रणनीति—यो प्रश्न आफैंमा रोचक छ।

यी घटनाहरूले मलाई सोच्न बाध्य बनाएका छन्—हामी किन पहिरनमार्फत नैतिकता, इमानदारी वा नेतृत्वको संकेत दिन खोज्छौँ? के काम, विचार र व्यवहारभन्दा पहिरन बढी प्रभावकारी बन्न थालेको हो?

यस विषयमा लेख्नु मेरो उद्देश्य कसैलाई आक्षेप लगाउनु होइन। यी व्यक्ति वा घटनाहरूप्रति मेरो कुनै व्यक्तिगत विरोध छैन। तर यस्ता दृश्यहरू बारम्बार देखिँदा, तिनले हाम्रो सामाजिक र राजनीतिक संस्कृतिबारे केही गहिरा प्रश्नहरू उठाउँछन्। सायद ती प्रश्नहरूबारे खुलेर सोच्नु र छलफल गर्नु आवश्यक छ।